+ نوشته شده در شنبه چهاردهم مرداد ۱۳۹۱ ساعت 0:18 توسط فرامرز محمدی
|
چون کوزه درکوره ی زندگی تن به آتش سپردم اما افسوس به آبی نرسیدم تا آتش درونم را سرد کند چاره ام شکستن و دوباره خاک شدن بود آتشی که با آب خاموش نشود چاره اش خاک است خاک کیمیای دلهای سوخته است.