تك بيت هاي سرگردان
1
روزگار پرچم گریت ونم ده ای آو پر منی کو ده نارم دی تاف و گیژآو
2
باد گیژه دوش ایواره ورکرد وه جونم بالنه شو بی لیز و مالگه تالونم
3
دلکم چی آو مالک ونی وه تور او چم وه چم ها آو برش دراو وه دراو
4
تو وه چشه پر ده راز کردی اسیرم راز چشه مس تو کرد زمی گیرم
5
مه شکار تیر هرده تو آوه سردم مه تشنه تو برفایی سیر دت نهردم
6
بخته کم خاوش گریت وه پا درختت لونه وازش نکونی تو کوش بختت
7
بیقرار بال میزنم وه دور ه باغت خوم بونم ده ور تیر دوچشه زاغت
8
غمه کت چی برف کو نشس وه شونم ده زیره بار غمت تا کی بمونم
9
کشتیمه لشم خاک کو خینم حلالت پیمونم خاک نشکنه هام ده خیالت
10
تیر چشت کاری زم دنیا وه کامت خوم هاسم میلم کشی ایفتام ده دامت
11
ای دوسه تا زنه ام چی کوه دردم ار فراموشت کنم آزا نگردم
12
داغ تو کنج دلم سوخت کرده پیرم روز و شو یادت کنم وقته بمیرم
13
باد سرد روزگار رنگم کرده زرد اور چشم بارونی فصل دلم سرد
14
داغ تو کنج دلم سوخت جاش دیاره کشت دل جا سوخته ایش هیچ ندراره
شعر :فرامرز محمدی
چون کوزه درکوره ی زندگی تن به آتش سپردم اما افسوس به آبی نرسیدم